Benimblog

Yorgunum


Savaş filmlerinde olur ya yaralı yaralı devam ediyorum. Ya da ettiğimi sanıyorum. Bir insan bu kadar darbe alamazdı. Bir insan bu kadar düşebilirdi ama benim kadar kalkamazdı. Hayatımda gördüğüm en güçlü insanım ve hep böyle de devam edecek derdim ama ben artık güçlü olmak istemiyorum. Ben artık savaşmak istemiyorum. Bıktım artık bir şeyleri anlatamamaktan onu da geçtim artık anlatmamaya başladım bambaşka bi insan olarak gördüler. Aldırış etmedim. Siz siz olun asla bir insanın lafına göre şekillenmeyin. Belki de yaptığım en güzel şeylerdendi. Çünkü kim ne kadar konuşursa konuşsun sadece kendi bildiklerini sandıkları kadar bileceklerdi. Beni ben dışında asla kimse tanıyamaz. Benim ben dışında da asla dostum olamaz. Sonra da geçip karşıma diyorlar ki ne istersin hayattan. Ne mi isterim; kaybettiğim kendimi, duygularımı, beni,boşa verdiğim saygı ve değerlerimi geri isterim verebilir misiniz ?
Ben bir taş altındaydım, ezildim. Kalkmaya çalışıyorum. Bu sırada siz gelip taşın üstüne oturuyorsunuz ve bana öğüt veriyorsunuz. Hangi vasıfla?
Yazamıyorum artık çünkü o kadar hissiz ve o bedenim o kadar yorgun ki. Fazla kırılmışım fazla yıpranmışım ve bunlar hep yıpranmışlıklarını düzelttiğim insanlar yüzünden. Meğer ciddi ciddi insan en çok sevdiklerinden darbe alırmış.
Yaşım da değil yaşantımdadır olgunluğum. Artık gözyaşlarımın akmamasındandır yorgunluğum, bitmişliğim
Sizler benim iyileştirdiklerimsiniz
Ve aynı zaman da beni hasta edip gidenler...


Yorumlar