Benimblog

Allah büyük.


Sustuklarımdan başlıyorum yazmaya. Daha ne kadar susup içime atabilirim hic bilmiyorum. Böyle durup durup içime attığım seyleri, kalemimle sayfalara döküyorum. Bir nevi anestezi bu, zehrimi böyle akıtıyorum. Mürekkep, kağıttan her ayrılışında ne olur kavuştur beni diye yalvarmaya başlıyor. Onu ne kadar özlediğimi yazmaya kalksam kalem biter, kağıt mürekkebe küser. Sizde çok sevmişsinizdir eminim ki. Sizin de böyle acıdı mı? Benim ki geçecek gibi değil. Canımın yanmasını kimse umursamıyor, bende artık kimseye birşey anlatmıyorum. O kadar yoruldum ki her gün biraz daha bitiyor, biraz daha ölüyorum. Ama yaşayacağım, yaşayacağımız günler de gelecek biliyorum. Allah büyük diyorum, susuyorum..


Yorumlar

  • ...
    Buse Balcı

    Tabiki, konuşabiliriz?

  • ...
    Şöyle böyle birisi

    Konuşabilme ihtimalimiz?