Benimblog

Durak.


Bi durak'ta oturmuş metronun gelmesini bekliyorum yine. Fotograf cekilen insanlar mı dersin, gülenler mi dersin saymakla bitiremem herhalde. Bense kulağımda bi kulaklık, elimde bi telefon, aklımda düşüncen bekleyip duruyorum öylece. Kulaklığımın arkasından gelen bi siren sesi duyuyorum, içindeki kim bilir nasıl acılar çekiyor. Öyle ya demek istediğim tek sey insanlar icinde neler yasıyor. Teyzemse yanımda bana şirinlik yapmakla mesgul ediyor kendini, sacım başım nasıl diye soruyor. Ben hala bosvermislik sendromuna devam ediyorum. Hava da bozdu zaten, esmeye başladı yine. Böyle havalar da kahvesini alıp oturan insanlardan değilim ben. He böyle söylüyorum diye çamaşırları toplamak icin balkona da koşmuyorum ben. Duruyorum izliyorum sadece. Yada gidiyorum belki de, içimden biraz daha uzaklaşa uzaklaşa bitirmeye çalışıyorum seni.. Benim semtim kalbimin hudutlarıyla sınırlı. Ötesine çıksam nefes alamaz gibi oluyorum. Belkide nefesini nefesimde hissettiğim günden beri başka.. Sanki diğer tüm ülkeler dünya dışı ve atmosfer yok. Nefes alamaz gibi oluyorum. Nefesini nefesimde hala hissederken gidiyorum.


Yorumlar