Benimblog

Kokun..


Sevgilim..
Ben sana yazamadığım herseyi oturdum böyle sessizce sayfalara yazdım. Ben seni yazarken elim tutuldu, nutkum tutuldu ama sen bana tutulmadın. Yazdıkça, düşündükçe sen kaplayıp durdu bedenimi. Bitki örtüsü gibi örttün üzerimi. Yaşadığımız bi olay geldi aklıma, başladım yazmaya. Bi gün yine denk geldik onunla bi ortam da. Arkadaşlarımız bizi barıştırsınlar diye uğraşıyorlardı her zaman ki gibi. Neyse bizi yanlız bıraktılar sevdiğim adamla uzaklaştılar yanımızdan. Biz de hic konuşmuyorduk, önümüze bakıyorduk. Birden döndü bana arkadaşça sarılabiliyor muyuz? Dedi usulca. Sarıl desem arkadas olduğumuz icin ölecektim, sarılma desem hasretimden. Hic birsey diyemeden sarıldım ona. Kokusunu çektim içime bir daha göremeyeceğim edasıyla. Uzaklaşıp gözlerine baktım, cok gençtim öptüm onu. O hic konuşmadan uzaklaştı yanımdan. Eve geldiğimdeyse telefonumda bir ses. Özür dilerim diye başlayan bir daha görüşmeyelim biz arkadaşta olamıyoruz diye biten bir mesaj. Mesajın sonu mu geldi benim hayatımın sonu mu tam çözemedim ben. Büyük bi kırgınlıkla sorun değil diyebildim sadece. Halbuki o kadar cok sarılmak istiyorum ki, dokunamıyorum bile. Özür diledi ama gecti mi? Tabiki hayır. Sevgilim sen hic bir zaman seni ne kadar sevdiğimi anlayamayacaksın. Mesela bir araba plakasında baş harflerimizi yan yana görüp ona bile gülümsediğimi bilemeyeceksin. Bana dokunmayı sevmeyi öğreten adam, şuan da hic birsey hissetmemeyi de öğretti. Bundan daha berbat bi durum olamazdı benim icin. Bi mucize olsun dedim, sustum..


Yorumlar