Benimblog

Tesadüf.


Bir gün, bir arkadaş ortamın da denk geldik onunla. Beni bırakıp gittiği günden beri ilk defa görüyordum onu. Birbirimize olan bakışlarımız, beni benden almaya başlamıştı adeta. Birlikte oturup, kahve icmeye başladık arkadaşlarımızla. O an'a kadar hic konuşmadık onunla. Nasıl da konusmak istiyordum, herseyi düzeltmek belki de birazcık gülüşmek. Aklımdan, kalbimden geçen seyleri duysa ne yapardı acaba? Sonra cafeden çıkıp arkadaşlarımızla yürümeye başladık. Sahildeydik zaten, aksam olmustu birde. Banklardan birine oturduk ikimizde, hava cok soğuktu şapkamı örttüm. Dolunayın ışığının denize vurduğunu görebiliyorduk, bakamadım yüzüne oysaki gözlerinin ışığını görmeyi ne kadar da isterdim.. Konuşmaya başladık o an bütün cesaretimi toplayıp herşeyi anlatacaktım ona, kararlıydım. Ve başladım konusmaya, söyleyeceklerimi onun yüzüne bakana kadar içimde 10 kere tekrar ettim. Sonra gözlerim, gözleriyle buluştu. Gözlerine bakana kadar aslan kesilmişti yüreğim. Sadece şunları söyleyebildim..

• Seni seviyorum. Başka birsey diyemiyorum,seni istiyorum. Ağzımdan istemsizce dökülen bi kac cümle oldu sadece ben daha cok konusmak istemiştim aslında. Ama dilim tutuldu tabiri caizse. Titremeye basladım, soğuktan olsa gerek herhalde. Onun dediği şeyle daha da yıkıldı hayallerim. 
- Bizden olmaz, biz diye birsey olamaz. Ben istemiyorum dedi. Ve bana bakıp şunları ekledi. 
- Titriyorsun kalk hadi gidelim.

Bi süre denize bakıp kalktım yanından. Önden ilerlemeye başladı oda. O an içimde kendimle verdiğim savaşı tahmin bile edemezsiniz. Gözlerine baktım ya bundan daha güzel bi an olamazdı benim için. O şey her neyse, güzeldi işte. Bir ismi olmasa da olurdu.. 
Ağlamamak için kendimi tutuşum boğazımda bi düğüm oluşturdu. Yanından ayrıldıktan sonra ağlamaya başladım, elimden hic birşey gelmedi. İstemiyorum seni diyen bi adamı sevmeye devam ettim öylece. 
Hani vardır ya bazı anlar, seni bir sen bir de Rabbin anlar. Öyle bi anın ortasına düstüm sessizce. Aklımdan geçen şeyleri ben bile tahmin edemiyordum. Gitme demek geldi içimden, kal diyemedim. Sesim yetişmedi sana, sustum. O an anladım ki; Ağlarken kesik kesik nefes alan kadının acısını hic bir kutsal kitap yazmaz, yazamaz.


Yorumlar