Benimblog

Ütopyam.


O kadar şey, o kadar yaşanmışlık. Seninle ortaya çıkan acılar, umutsuzluklar. Belki de tükenişler. Sen de benim gibi düsünüyor musun sevgilim? Bensiz misin yoksa hissiz misin? Kalbim siyahın en yoğun halini yasıyor herhalde. Senin olmadığın her yer, benimle olmadığın her yer, beni kendimden soğutuyor. Beni kabullenmediğin ütopyandan soyutlanmış haldeyim artık. Oysa ki gülüşün diyorum be sevgilim gülüşün. Gülerken parlayan gözlerin diyorum. Her parıltısında kalbimi parçalayan. Neydi seni bu kadar sevmeme sebep olan? Sensizlik miydi? Ama seninle daha başka yaşanmaz mıydı bu sevgi? Sen giderken, benim kalbim gitti, askım gitti, gözlerimin ışığı gitti, gülümsemem gitti. Sensizliğin her gününe çentik atıp, kalbimde açtığın yaranın üzerine bi yara bandı çekiyorum her seferinde. Sonum ne olucak bilmeden, umursamadan yasıyorum hayatı sessizce. İnsanlar yanımdan mı gecmiş, birisi ağlıyor muymuş, birisi sevinçten ortalığı mı inletiyormuş benim umrumda değil. Etrafım senin gidişinden sonra benim ölüşümü izleyen insanlarla doldu taştı. Herseyden nefret etmeye başladım artık. Sabah uyanmaktan, gece yatmaktan, dışarı çıkmaktan, insanlarla konuşmaktan nefret ediyorum mesela. He bide herşeyden nefret etmekten de nefret ediyorum. Ama bi senden nefret edip bi senden gidemiyorum. Ne güzel de özetlemiş Feridun abi hislerimi 'Kendimi arıyorken olmaktan korktuğum yerdeyim, sendeyim.'


Yorumlar