Benimblog

Yenildim.


İçime bir sıkıntı doldu yine aniden. Bu sıkıntı canımı alıp gidiyor resmen. Bir cok seyi içime attım buda hep yaktı canımı. Anlatamadığım, söyleyemediğim şeyler oldu. Ben söyleyemedim belki ama siz böyle yapmayın. Sevmeniz gereken yerde sevin. Öfkelenmeniz, bağırmanız gereken yerlerde susmayın. Dilinizi kesseler ellerinizle çığlık atın, feryat edin, bağırın. Şu ihtiyar dünya da bir zelzelede siz yaratın. Çünkü ben yenildim. İllaki bir gün hepimiz her hangi birşeye yenileceğiz. Belki bir arabaya, sarhos bir şöföre. Belki bir hastalığa, belki teröre, belki töreye. Uyuşturucuya, yanlış teşhise, elektiriğe belki de ateşe. Ama elbet bir gün birşeye. Ben de en çok gözlerine..
Benim bağırışlarım onun suskunluğu oldu, ben hep onun yerine göz yaşlarıma sarıldım. Onun yanında hic ağlamadım, akmadı gözyaşlarım ama her an yanında olabilmek icin cok ağladım. Aklına gelmem tabi senin kalbin cok kalabalık. Bu acı gecer mi bilmem ama izini bir ömür taşıyacağımı bilirim. Bu acı en derinlerimde, sensizlik biraz da kokuna hasretlik. Görünmez olabilsem yapacağım ilk is ona sarılmak olurdu, ona dokunmak. Ama aramızda duvarlar var, senin yarattığın dağlar var sevgilim. Bazı sözler okunsun diye değil, kalbe dokunsun diye yazılır. Öyle ya benim kalbine dokunmak istediğim adam benim canımı okudu. Sonra da bir şarkının nakaratına bıraktım kendimi, kısalan ömrüme inat. Ve dedim kendime; Beklemeyi bırak artık yaralar değişmeyecek.
Dünyanın en derin noktası neresi diye sorsalar, bana bakan gözleri derdim oysaki. Gündüz bitti, gece bitti, ben bittim sen yoksun. Umutlar tükendi.
Yakın sigaraları, sevmeyecekler..


Yorumlar